عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 187

[ وَ مِنْ عَلٰاماتِ السَّخٰاءِ أنْ لا تُبالِیَ مَنْ اکَلَ الدُّنْیٰا وَ مَنْ مَلَکَهٰا، مُؤْمِنٌ أوْ کٰافِرٌ،عٰاصٍ أوْ مُطیعٌ،شَریفٌ أوْ وَضیعٌ ]

نشانه های سخاوت

از علایم صفت بسیار مهم سخاوت این است که باک نداشته باشد و به خاطرش هم نگذرد که این مقدار ناچیز دنیا لقمه و ملک کیست،طرف مؤمن است یا کافر، عاصی است یا مطیع،بزرگ است یا کوچک.

اقتضای رحمانیت حقّ این است که به موجود زنده در جهت نیازهای مادی لطف و عنایت کند به قول سعدی:

ادیم زمین سفرۀ عام اوست ***بر این خوان یغما چه دشمن چه دوست

مسئلۀ خورد و خوراک و مسکن و پوشاک ضروری هر انسانی است و عنایت حقّ در این زمینه فقط مشروط به حیات موجود است و بس،نه ایمان شرط جذب است و نه کفر علّت منع.

غصۀ این مسئله که چرا این خانه در اختیار فلان است و آن لباس بر تن فلان و این مال در دست فلانی،در حالی که تمام موجودات زنده روزی خور حضرت اویند، غصه ای احمقانه و دور از کرامت روح انسان است.

سخی و کریم به خاطرش نمی گذرد که مردم در امور مادی چه دارند و به چه کیفیت زندگی می کنند،او همه را گرسنۀ این سفره می داند و از این که تمام مردم