عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 189

[ یُطْعِمُ غَیْرَهُ وَ یَجُوعُ،و یَکْسُو غَیْرَهُ وَ یَمْتَنِعُ مِنْ قَبُولِ عَطٰاءِ غَیْرِهِ،وَ یُمَنُّ بِذٰلِکَ وَ لا یَمُنُّ،وَ لَوْ مَلَکَ الدُّنْیٰا بِاَجْمَعِهٰا لَمْ یَرَ نَفْسَهُ فیهٰا الّا اجْنَبِیّاً،وَ لَوْ بَذَلهٰا فی ذاتِ اللّهِ فی سٰاعهٍ وٰاحِدَهٍ مٰا مَلَّ ]

سخی در عین نیازش به طعام،به دیگری می خوراند و در عین احتیاجش به لباس به دیگری می پوشاند،هدیه و احسان قبول کردن برایش بسیار مشکل،ولی هدیه و احسان به دیگران برایش بسیار آسان است،از نیکی دیگران در حق خویش ممنون ولی بر احسانش به دیگران منت ندارد،اگر مالک همۀ دنیا باشد و کلید خزائن عالم در اختیار او باشد،خود و غیر را در آن مساوی می بیند و بلکه خویش را نسبت به تمام آن اموال اجنبی می داند و اگر بر فرض زمینه ای پیش آید که تمام آنچه را دارد به یک ساعت در راه خدا بدهد،کم ترین اثری در دلش نخواهد کرد.

حکایاتی که از سخاوت و کرم انبیا و ائمه و اولیا ذکر شده بسیار است که قسمتی از آن را با خواست خدای کریم در شرح باب شصت و نه که در معرفت ائمۀ طاهرین علیهم السلام است ذکر خواهیم کرد.