عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 200

[ مَنْ کٰانَ الْاَخْذُ احَبَّ الَیْهِ مِنَ الْعَطٰاءِ فَهُوَ مَغْبُونٌ لِاَنَّهُ یَرَی الْعٰاجِلَ بِغَفْلَتِهِ افْضَلَ مِنَ الْآجِلِ،وَ یَنْبَغی لِلْمُؤْمنِ اذٰا أَخَذَ انْ یَأْخُذَ بِحَقٍّ وَ اذا أعْطیٰ فَفی حَقٍّ وَ بِحَقٍّ وَ مِنْ حَقٍّ ]

اخذ و عطای نادرست

اشاره

مسئله مال دوستی و عشق به درهم و دینار فطری هر انسان است و اگر محبت به مال دنیا نبود،نظام زندگی بشری از هم می گسست،چیزی که هست اگر محبت به مال مقیّد به بازدارنده های الهی از قبیل ورع و تقوا و قوانین حلال و حرام خدایی نباشد آدمی را دچار مرض بسیار خطرناک استکبار،استغنا و طغیان خواهد کرد و در جوّ این امراض است که آدمی تبدیل به غول وحشت آوری شده و دچار تجاوز و یاغی گری و پایمال کردن حقوق انسان ها در همۀ شؤون حیات خواهد شد.

انسان در درجۀ اوّل باید تمام سعی و کوشش او بر این باشد که از راه مشروع:

دامداری،کشاورزی،صنعت،تجارت و شؤون این چهار اصل،به کسب مال بپردازد و در خرج مال هم قوانین الهی را مراعات کند.

دارنده مال و یا خواهندۀ مال اگر عامل بیت المال است و یا عامل شخصی به حکم آیات و روایات باید از اهلیّت کامل و امانت و حفظ و صلاحیت علمی و بصیرتی برخوردار باشد.

که اگر بیت المال دست این گونه افراد باشد و یا مال و ثروت در اختیار چنین