عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 213

[ وَ اظُنُّ أنَّ مَنْ طَلَبَ فی زَمانِنٰا هٰذا صَدیقاً بِلٰا عَیْبٍ بَقِیَ بِلٰا صَدیقٍ.أَ لٰا تَریٰ أنَّ اوَّلَ کَرامَهٍ اکْرَمَ اللّهُ تَعالی بِهٰا انْبِیٰاءَهُ عِنْدَ اظْهٰارِ دَعْوَتِهِمْ تَصْدیقُ امینٍ أوْ وَلیٍّ وَ کَذٰلِکَ مِنْ اجَلِّ مٰا اکْرَمَ اللّهُ بِهِ اصْدِقاءَهُ وَ اوْلِیاءَهُ وَ امَناءَهُ صُحْبَهُ انْبِیائِهِ وَ هُوَ دَلیلٌ عَلیٰ أنَّ ما فِی الدَارَیْنِ نِعْمَهٌ احْلیٰ وَ اطْیَبُ وَ ازْکیٰ مِنَ الصُّحْبَهِ فِی اللّهِ وَ الْمُؤاخٰاهِ لِوَجْهِهِ ]

حضرت صادق علیه السلام در دنباله روایت می فرماید:

گمان من این است که هر کس در این زمان دنبال چنین رفیقی که از هر عیبی پاک باشد بگردد،یافتنش میسّر نباشد.

آیا نمی بینی که اوّل کرامت و عزّتی که کرامت فرمود کریم علی الاطلاق به پیامبران خود،وجود اصدقا و اولیا بوده که ایشان در وقت اظهار نبوت انبیا و وصایت اوصیا،پیش از همه تصدیق انبیا و اوصیا کردند و باعث رونق و رواج نبوت و وصایت شدند و هم چنین عظیم ترین نعمتی که خداوند کرامت فرمود به اصدقا و اولیا و امنا،صحبت و معاشرت پیامبران با آنان بود و این هر دو دلیلی هستند واضح و برهانی قاطع بر این که در دنیا و آخرت نعمتی شیرین تر و خوش تر از صحبت فی اللّه و برادری با برادران مؤمن در راه خدا نیست.

گر آسایشی خواهی از روزگار***جمال عزیزان غنیمت شمار

به جمعیت دوستان روی نه*** پراکندگی را به یک سوی نه(1)