عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 221

[ ای پیامبر ! ] پس به مهر و رحمتی از سوی خدا با آنان نرم خوی شدی،و اگر درشت خوی و سخت دل بودی از پیرامونت پراکنده می شدند؛بنابراین از آنان گذشت کن،و برای آنان آمرزش بخواه،و در کارها با آنان مشورت کن، و چون تصمیم گرفتی بر خدا توکل کن؛زیرا خدا توکل کنندگان را دوست دارد.

[ وَ الَّذِینَ اسْتَجٰابُوا لِرَبِّهِمْ وَ أَقٰامُوا الصَّلاٰهَ وَ أَمْرُهُمْ شُوریٰ بَیْنَهُمْ وَ مِمّٰا رَزَقْنٰاهُمْ یُنْفِقُونَ ] (1).

و آنان که دعوت پروردگارشان را اجابت کردند و نماز را برپا داشتند و کارشان در میان خودشان بر پایۀ مشورت است و از آنچه روزی آنان کرده ایم،انفاق می کنند.

بعد از این آیات بود که مسئلۀ مشورت در بین مردم مسلمان زنده شد و آنان که بر این امر مهم تکیه کردند.کمتر دچار خسارت و ضرر شدند.

روایات و مشورت

قٰالَ عَلیٌّ علیه السلام:بَعَثَنی رَسُولُ اللّهِ صلی الله علیه و آله عَلَی الْیَمَنِ فَقٰالَ وَ هُوَ یُوصینی:یٰا عَلِیُّ مٰا حٰارَ مَنِ اسْتَخٰارَ وَ لا نَدِمَ مَنْ اسْتَشٰارَ (2).

علی علیه السلام می فرماید:رسول خدا مرا به یمن فرستاد و به عنوان وصیّت به من فرمود:آن کس که طلب خیر کند سرگردان نمی شود و هر کس مشورت کند پشیمان نمی شود.