عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 227

[ وَفِی الْمَشْوَرَهِ اکْتِسٰابُ الْعِلْمِ،وَ الْعٰاقِلُ مَنْ یَسْتَفیدُ مِنْهٰا عِلْماً جَدیداً وَ یَسْتَدِلُّ بِهِ عَلَی الْمَحْصُولِ مِنَ الْمُرادِ.وَ مَثَلُ الْمَشْوَرَهِ مَعَ اهْلِهٰا مَثَلُ التَّفَکُّرِ فی خَلْقِ السَّمٰاواتِ وَ الْاَرْضِ وَ فَنٰائِهِمٰا وَ هُمٰا غَنِیّانِ عَنِ الْعَمَدِ لِاَنَّهُ کُلَّما تَفَکَّرَ فیها غٰاصَ فی بُحُورِ نُورِ الْمَعْرِفَهِ وَ ازْدادَ بِهِمٰا اعْتِبٰاراً وَ یَقیناً ]

نتیجۀ مشورت

و در مشورت با اهل ایمان و آنان که از نور تقوا برخوردارند،کسب دانش است و عاقل و اندیشمند کسی است که از طریق مشورت به علم جدید دست پیدا کند و از آن علم به مقصد و مقصود خود راه یابد.

مشورت کردن با مردم دانا و افراد بینا مانند اندیشه در آفرینش آسمان ها و زمین و پایان یافتن روزگار آن هاست که بدون ستون در این فضای لایتناهی به دنبال امر حضرت حق در حرکتند و اندیشه در آن ها موجب شنا در دریاهای نور معرفت و کسب یقین نسبت به حضرت حق است،به همین گونه مشورت با دانایان موجب به دست آوردن یقین به حق بودن کاری است که انسان می خواهد انجام دهد.