عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 232

[ الْحِلْمُ سِراجُ اللّهِ یَسْتَضیءُ بِهِ صاحِبُهُ الیٰ جِوارِهِ،وَ لا یَکونُ حَلیماً الّا الْمُؤَیَّدُ بِاَنْوارِ الْمَعْرِفَهِ وَ التَّوْحیدِ ]

حقیقت حلم و بردباری

امام صادق علیه السلام در این فصل،از یکی از مهم ترین اوصاف پسندیده و موارد حمیده یعنی شکیبایی و بردباری و حوصله و حلم سخن می گویند.

در ابتدای روایت می فرمایند:

شکیبایی و بردباری چراغ پر فروغ الهی است که انسان در سایۀ نور آن چراغ به جوار رحمت حضرت حق راه پیدا می کند و به سبب آن از فیوضات نامتناهی حضرت دوست مستفیض می گردد.

حلم و بردباری،حوصله و شکیبایی برای کسی میسّر نیست،مگر این که مؤید به انوار معرفت و توحید باشد.

آری،حقیت این است که اگر کسی آگاه به آیات قرآن و عالم به اخلاق انبیا و ائمه و اولیا و بینای نسبت به روایات باشد و از طرفی در عرصۀ با عظمت توحید یعنی پیوند قلبی و عملی با حضرت حق باشد و از آن جناب در مسئله اوصاف و صفات نفسی کسب نور کند،بدون تردید به صفت پاک و پر ارزش بردباری و حوصله متصف می گردد و از این طریق از بسیاری از گناهان در امان مانده و به کسب بسیاری از واقعیت ها و حقایق موفق خواهد گشت.