عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 279

نهی و به عجز و تقصیر و ذلت و کوچکی خود در برابر کبریاییش اعتراف کنی و از در تواضع به بستان سعادت وارد شده و خیر دنیا و آخرت خود را تأمین نمایی ؟ !

خدایا ! دست ما را بگیر و از چاه جهل و غرور و عجب و خودبینی بدر آر و ما را از بند اسارت هوای نفس نجات ده و در سعادت دارین را به روی ما بگشا.

نگارا نگاهی ز مهر و وفا***که درد من خسته سازی شفا

تو دانی که در کویت آواره ام*** کرم کن که مسکین و بیچاره ام

صف آراسته دنیی و نفس دون*** که ریزد بخاک از دامن زار خون

مرا دوزخی خواهد این نفس زشت*** نگارا زروی تو خواهم بهشت

کریما غفورا رحیما شها ***بهر زشت و زیبای خلق آگها

همه عمر اگر در گنه زیستم ***در آن عفو نامنتها چیستم

مرا جرم اگر قطره بی شمار*** ترا بحر بخشش ندارد کنار

بیاموز ما را ره بندگی*** زعشقت به جان بخش فرخندگی

ربوبیّت در قرآن

در قرآن کریم و روایات و دعاهای اسلامی،به اندازه ای که با نام حضرت حق تحت عنوان ربّ برخورد می کنیم با نام دیگر برخورد نداریم.

ربّ به معنای مالک است و در جهت حضرت حق جلّ و علا به مفهوم مالک عادل و عالم و حکیم و متصرف در تمام موجودات به مصلحت واقعی موجودات است،تصرّفی که باعث بروز استعداد موجودات و علّت ظهور کمالات در تمام اجزای هستی است.

مقام ربوبیت آن جناب اقتضا دارد که پس از خلق موجود و آفرینش شیئی او را در مسیر تربیت لازم قرار دهد تا به جایگاهی که در خانۀ هستی دارد رسیده