عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 281

شیئی بی نیاز از ربوبیت حضرت او نیست.

او به فرمودۀ قرآن:«رب العالمین،رب سماوات و ارض،رب عرش عظیم،رب بلد حرام،رب آباءِ اولین،رب مشرق و مغرب و رب کل شیء»است.

شما بگویید و با فکر و اندیشه و دقت هم بگویید،آیا کبر و روگردانی از وجودی که همه کارۀ همۀ موجودات و حاکم علی الاطلاق و مربّی هستی و مالک همه آفرینش است جایز است ؟

آیا جز تواضع و فروتنی در برابر حضرت او و اطاعت از دستورهایش راه بهتری برای کسب کمال و رشد وجود دارد ؟

بیچاره آنان که از حقیقت غافل شده و به راه جهل و بی خبری افتاده و از پی این خواب سنگین مشغول تیشه زدن به ریشۀ خود هستند !

ربوبیّت در دعای عرفه

اشاره

آیا این جملات نورانی و بیدار کننده و بینایی بخش را در دعای عرفۀ حضرت سیّدالشّهدا،ابا عبد اللّه الحسین علیه السلام،دیده اید که در صحرای عرفات می خواند و مانند دو چشمۀ آب اشک از دیدگان مبارکش بر چهرۀ نورانیش جاری بود.

رَبِّ بِمٰا بَرَأْتَنی فَعَدَّلْتَ فِطْرَتی،رَبِّ بِمٰا أنْشأْتَنی فَاَحْسَنْتَ صورَتی،رَبِّ بِمٰا احْسَنْتَ الَیَّ وَ فی نَفْسی عٰافَیْتَنی،رَبِّ بِما کَلَأْتَنی وَ وَفَّقْتَنی،رَبِّ بِمٰا انْعَمْتَ عَلَیِّ فَهَدَیْتَنی،رَبِّ بِمٰا اوْلَیْتَنی وَ مِنْ کُلِّ خَیْرٍ اعْطَیْتَنی،رَبِّ بِما اطْعَمْتَنی وَ سَقَیْتَنی، رَبِّ بِمٰا اغْنَیْتَنی وَ اقْنَیْتَنی،رَبِّ بِما اعَنْتَنی وَ اعْزَرْتَنی،رَبِّ بِما الْبَسْتَنی مِن سِتْرِکَ الصّافی وَ یَسَّرْتَ لی مِنْ صُنْعِکَ الْکافی.. (1).