عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 282

پروردگارا ! به این که مرا پدید آوردی،پس در خلقتم تناسب نهادی، پروردگارا ! به این که آفرینشم را آغاز نمودی،و صورتم را نیکو نمودی، پروردگارا ! به این که به من احسان کردی،و در خویشتنم عافیت نهادی، پروردگارا ! به این که محافظتم نمودی و موفقم داشتی،پروردگارا ! به این که بر من نعمت بخشیدی و راهنمایی ام نمودی،پروردگارا ! به این که سزاوار احسانم کردی و از هر چیزی عطایم کردی،پروردگارا ! به این که مرا خوراندی و نوشاندی،پروردگارا ! به این که بی نیازم ساختی و اندوخته ام بخشیدی، پروردگارا ! به این که یاری ام نمودی و عِزَّتم بخشیدی،پروردگارا ! به این که به من پوشاندی،از پوشش با صفایت،و بر من آسان نمودی از رفتار کفایت کننده ات.

پس بعد از توجه به این حقایق که از قول پاک ترین و راستگوترین انسان نقل شده چه جای تکبر نسبت به آن جناب است که ربوبیّتش در همۀ احوال دستگیر تمام ذرّات پیدا و ناپیدای هستی است ؟ !

در اینجا چه بجاست که دست حاجت به سوی حضرت او دراز کرده و در کمال فقر و ذلت و زاری و نیازمندی،از جنابش بخواهیم از ما دستگیری کن و امراض باطنی ما را که بدترین برنامه در وجود انسان است علاج فرما و ما را به سوی خشوع و خضوع و تواضع و فروتنی در همه زمینه های زندگی رهنمون شو.

آری،اوست خالق و رب تمام موجودات و منبع روزی بخش به جز او وجود ندارد،اوست که همیشه با قدرت کامله اش و با لطف و عنایت و محبّتش به موجودات،سفرۀ روزی همه را پر نگاه داشته و به هر کس هر چه لازم دارد از خزانۀ رحمتش عنایت می کند،به عبارت دیگر تمام موجودات عالم روزی خوار حضرت