عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 301

[ وَ التَّواضُعُ مٰا یَکُونُ فِی اللّٰهِ وَ للّٰهِ،وَ مَا سِوٰاهُ فَکِبْرٌ،وَ مَنْ تَوٰاضَعَ للّٰهِ ِ شَرَّفَهُ اللّٰهُ عَلیٰ کَثیرٍ مِنْ عِبٰادِهِ،وَ لاَِهْلِ التَّوٰاضُعِ سیمٰاءٌ یَعْرِفُهٰا اهْلُ السَّمٰآءِ مِنَ الْمَلٰائِکَهِ،وَ اهْلُ الْاَرْضِ مِنَ العٰارِفینَ،قٰالَ اللّٰهُ تَعٰالیٰ: [ وَ عَلَی الْأَعْرٰافِ رِجٰالٌ یَعْرِفُونَ کُلاًّ بِسِیمٰاهُمْ ] (1)]

امام صادق علیه السلام در دنباله روایت باب تواضع می فرمایند:

اگر برای تواضع،این صفت عالی ملکوتی و این حالت پر قیمت روانی زبانی بود که خلق خدا حرف آن زبان را می فهمیدند،هر آینه از بسیاری از حقایق و مخفیات عواقب که در کمون تواضع نهفته است خبر می داد و می گفت:در تواضع چه فواید عظیم و منافع کثیری است و چگونه می توان با این صفت نورانی به تحصیل رضای خدا برخاست و نفس را به کمال و رشد کشید و ابواب جنت را به روی انسان گشود و درهای دوزخ را به روی آدمی بست !

سیمای مؤمنان و متواضعان

اشاره

تواضع آن است که برای خدا و در راه خدا باشد و هر چه غیر این است عین کبر و سرگردانی است.

برای اهل تواضع سیما و نورانیّتی است که اهل آسمان از فرشتگان و اهل زمین