عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 305

آن ز فضل آفت سرای فضول***آن علمدار و عِلْم دار رسول

آن فدا کرده از ره تسلیم*** هم پدر هم پسر چو ابراهیم

مصطفی چشم روشن از رویش*** شاد زهرا چو گشت وی شویش

نامش از نام یار مشتق بود*** هر کجا رفت همرهش حق بود

بود تیغی زبان گوهرپاش*** که بدو کرده علم و عالم فاش

هر که ناطق نبود قایل او ***وان که قایل نبود قاتل او

زور او بت شکن ز روز ازل ***دست او تیغ زن بر اوج زحل

آل یاسین شرف بدو دیده*** ایزد او را به علم بگزیده

سرّ قرآن بخوانده بود به دل*** علم هر دو جهان ورا حاصل(1)