عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 314

[ لٰا یَصِحُّ الْاِقْتِداءُ الّا بِصِحَّهِ قِسْمَهِ الْاَرْواحِ فِی الْاَزَلِ وَ امْتِزاجِ نُورِ الْوَقْتِ بِنُورِ الْاَوَّلِ.وَ لَیْسَ الْاِقْتِداءُ بِالتَّرَسُّمِ بِحَرَکٰاتِ الظّاهِرِ وَ التَّنَسُّبِ الی اوْلِیٰاءِ الدّینِ مِنَ الْحُکَمٰاءِ وَ الْائِمَّهِ.قالَ اللّهُ تَعالی: [ یَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُنٰاسٍ بِإِمٰامِهِمْ ] ،أیْ مَنْ کانَ اقْتَدیٰ بِمُحِقٍّ قُبِلَ وَ زُکِّیَ ]

حقیقت اقتدا

در این روایت بسیار مهم که توجه به آن ضامن خیر دنیا و آخرت است و نادیده گرفتن حقیقت آن بازکنندۀ تمام درهای شر دنیا و آخرت به روی انسان است، حضرت صادق علیه السلام به حقیقت اقتدا و این که باید از چه کسی پیروی کرد و به چه مقامی اقتدا نمود و از که نباید پیروی کرد و به که نباید اقتدا نمود اشاره می نمایند.

امام علیه السلام می فرماید:

اقتدای به هر کس و به هر کیفیت صحیح نیست،بلکه اقتدا و پیروی صحیح باید هماهنگ با قسمت الهی در ازل باشد و موافق قانونی که حضرت حق از آدم تا خاتم در علم ازلیش اراده کرده صورت گیرد،اقتدا اگر بدین نوع باشد صحیح ورنه باطل و باعث خسارت است.

واضح تر این که خداوند حکیم برای رشد و کمال بندگانش و برای تأمین سلامت دنیا و آخرت عبادش از ازل مقتداهایی کامل و جامع و آراسته و پیراسته در نظر