عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 315

گرفته و با خلقت انسان و ظهور بشر،وجود آنان را به تدریج لباس عینیت پوشانده که آن بزرگواران عبارتند از:انبیا و ائمه و اولیا و صاحبان دانش و بینش که از سرمایه های کلان ایمانی و حالی و اعمال صالح برخوردارند.

چنانچه انسان در همۀ امور زندگی از آنان پیروی کرد،تمام استعدادهایش رو به کمال و رشد و رو به حق و حقیقت و رو به لقا و وصال و قرب و شرف رشد می کند و به بی نهایت عظمت و بزرگی متصل می گردد و اگر به آن بزرگواران پشت کرده و از رهبریت و راهنمایی های آنان غافل گردد به ریشۀ خود تیشه زده و خانۀ سعادت و کمال خود را به دست خود خراب کرده است !

انسان موجود عجیبی است،این موجود متحمّل بار امانت الهی است،این موجود به ارادۀ ازلیه خلیفۀ حضرت حق است،این موجود منبع و کانون علّم الاسمایی است،این موجود ظرف هدایت و گیرندۀ الهام و لایق وحی و صاحب کرامت و محقق به حقیقت شرافت است،این موجود خزانۀ بی پایان الهی و دارندۀ گوهرهای نفیس ربانی چون عقل و فطرت و وجدان و نفس ملهمه است،این موجود در روی زمین موجود برتر و مقام افضل و گیرندۀ فیض و بلکه خود او فیض مقدس است که ظهور عینی فیض اقدسش می گویند.

انسان را از نظر استعداد مایۀ قدرتی بیش از قدرت جن و ملک و حیثیتی ما فوق تمام حیثیت هاست.

او در تمام عالم وجود نمونه ندارد و راهی که برای کمال به روی او باز است، برای هیچ یک از موجودات عالم باز نیست.

ولی انسان این هدف استعدادها و مایه های درونی و برونی را به تنهایی نمی تواند پرورش دهد،بلکه به ارادۀ حضرت حق محتاج به راهنمایانی است که او را در راه رسیدن به رشد و کمال و خیر دنیا و آخرت رهنمون شوند،راهنمایانی که