عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 316

شناختشان از خدا و جهان و انسان کامل است و قدرت دارند،انسان را در استفاده کردن از مواهب الهی چه مواهب مادی و چه معنوی به راه صحیح هدایت کرده و وی را تا مقام قرب و لقا و وصال حضرت دوست برسانند و این راهنمایان جز انبیا و ائمه علیهم السلام و شاگردان واقعی آنان که فقها و حکما و عارفانند و از این سه طایفه تعبیر به اولیاء اللّه شده نیستند که اگر انسان به آنان اقتدا کند بر اقتدای صحیح تکیه کرده و اگر از آنان روی گردان شود بدون شک دچار اقتدای به هوای نفس و شیاطین داخلی و خارجی می گردد و از این راه ضربۀ هولناک غیر قابل جبرانی به خویش و به دیگران می زند !

حقیقت انسان و انسانیت در روایات

برای یافتن مقام انسان در درجۀ اوّل باید به کتاب خدا به خصوص آیات خلقت انسان و آیات نمایشگر کرامت انسان مراجعه کرد و سپس به روایات و معارف الهیه در کتب معتبره رجوع نمود از آنجایی که قرآن در دسترس همگان است و قسمتی از آیات مربوط به انسان از محکمات کتاب است از آوردن صدها آیه در این زمینه خودداری کرده و باید با طهارت و دقت و عشق و علاقه به کتاب خدا انس گرفته و مقام انسان و انسانیت را در این منبع بزرگ الهی مشاهده نمود،ولی چون تمام کتب حدیث و به خصوص کتاب های اصیل و مصدری در اختیار همه نیست و از طرفی تمام عزیزان از زبان عربی آن هم زبان روایت که والاترین زبان بعد از قرآن است بهره ندارند به چند روایت در این زمینه اشاره می کنیم.

قالَ الصّادِقُ علیه السلام:اَلْصُّورَهُ الْاِنْسٰانِیَّهُ هِیَ اکْبَرُ حُجَّهِ اللّهِ عَلیٰ خَلْقِهِ وَ هِیَ الْکِتٰابُ