عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 324

نمایند و نعمت فراموش شدۀ او را به یادشان بیاورند و با تبلیغ دلایل روشن وظیفۀ رسالت را بجای آورند و نیروی مخفی عقول مردم را برانگیزانند و بارور سازند و آیات با عظمت الهی را که در هندسۀ کلی هستی نقش بسته است به آنان بنمایانند.آسمان هایی برافراشته بالای سرشان و گهوارۀ گستردۀ زمین زیر پایشان و معیشت هایی که حیاتشان را تأمین نماید.

با توجه به لطایفی که در گفتار شاه اولیا حضرت علی علیه السلام هست،آیا کسی به خود جرأت و جسارت می دهد که بگوید:نهال وجود انسان بدون باغبانی انبیا و اولیا قابلیت رشد دارد ؟

باید به دامن کرامت و حقیقت حضرت ختمی مرتبت که خلاصۀ همۀ انبیا و عصارۀ همه کتب آسمانی و تجلّی تمام ملکوت الهی و ما حصل کلّ معارف آسمانی است دست توسّل زده و آن حضرت را به حقیقت شناخته و به طور کامل از آن جناب در همۀ شؤون پیروی کرد و وی را مقتدای خود قرار داده و بر اساس دستور واجب حضرت حق به او اقتدا نمود که علم ازلی آن وجود مبارک را تا قیامت،مقتدای خلق و بر تمام انسان ها پیروی از آن حضرت را واجب عینی قرار داده است که پیروی از او پیروی از خدا و همۀ انبیا و قرآن مجید است و نیز پیروی حقیقی از او ما را به سوی ائمه علیهم السلام اثنا عشر که اوّل آنان علی علیه السلام و آخر آنان مهدی صاحب زمان علیه السلام است رهنمون شده و درهای سعادت دنیا و آخرت را به روی ما باز می کند.

با توجه به تمام مقدماتی که در این فصل گذشت به این نتیجه می رسیم که ما را مقتدایی جز خدا و انبیا و قرآن و ائمۀ طاهرین علیهم السلام و شاگردان حقیقی آنان که فقهای جامع الشرایطند نیست و صراط مستقیمی که قرآن بر آن پافشاری دارد،همین