عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 337

[ وَ قٰالَ عَزَّ و جَلَّ: [ ثُمَّ أَوْحَیْنٰا إِلَیْکَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّهَ إِبْرٰاهِیمَ حَنِیفاً ] (1).فَلَوْ کٰانَ لِدین اللّهِ تَعالی مَسْلَکٌ اقْوَمَ مِنَ الْاِقْتِداءِ لَنَدَبَ اوْلیاءَهُ وَ انْبِیٰاءَهُ الَیْهِ قَالَ النَّبیُّ صلی الله علیه و آله:فی الْقَلْبِ نورٌ لا یُضیءُ الّا فی اتِّباعِ الْحَقِّ وَ قَصْدِ السَّبیلِ وَ هُوَ مِنْ نُورِ الْاَنْبِیٰاءِ مُودَعٌ فی قُلُوبِ الْمُؤْمِنینَ ]

اقتدا به آیین حنیف

و نیز خداوند عزّ و جلّ در قرآن مجید می فرماید:

ای حبیب من ! به تو وحی کردم که به آیین حنیف ابراهیم اقتدا کن.

پس از ذکر این آیه حضرت صادق علیه السلام می فرمایند:

اگر از برای دین الهی مسلکی و راهی محکم تر و استوارتر از اقتدای به حق و پیروی صحیح بود عاشقان و انبیای خود را به آن دعوت می فرمود:

و نیز از حضرت رسالت پناه نقل می کنند:

در قلب مؤمن نوری است که نمی درخشد مگر در سایۀ اقتدای به حق و اجتناب از باطل و اختیار کردن راه وسط و دوری از افراط و تفریط و این نور در حقیقت نور انبیاست که خداوند مهربان در قلوب مردم مؤمن به امانت گذاشته است.