عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 338

در پایان روایت باید به این نکته متذکّر شد که:

دوری از اقتدای صحیح باعث خاموش شدن چراغ فطرت و افتادن در چاه ضلالت و از دست دادن سعادت دنیا و آخرت است و این دوری آدمی را مصداق آیات زیر می نماید:

[ سَوٰاءٌ عَلَیْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لاٰ یُؤْمِنُونَ ] (1).

بی تردید برای کسانی که [ به خدا و آیاتش ] کافرند مساوی است چه [ از عذاب ] بیمشان دهی یا بیمشان ندهی،ایمان نمی آورند.

[ مَنْ یُرِدْ أَنْ یُضِلَّهُ یَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَیِّقاً حَرَجاً ] (2).

کسی را که [ به خاطر لجاجت و عنادش ] بخواهد گمراه نماید،سینه اش را چنان تنگ می کند که گویی به زحمت در آسمان بالا می رود.

[ أُولٰئِکَ الَّذِینَ حَبِطَتْ أَعْمٰالُهُمْ فِی الدُّنْیٰا وَ الْآخِرَهِ وَ مٰا لَهُمْ مِنْ نٰاصِرِینَ ] (3).

آنان کسانی اند که اعمالشان در دنیا و آخرت تباه و بی اثر شده،و برای آنان هیچ یاوری نخواهد بود.

1- 1) -بقره (2):6.
2- 2) -انعام (6):125.
3- 3) -آل عمران (3):22.