عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 35

قول حسن در قرآن

قرآن مجید از سخن ناروا و سخنی که دل را بیازارد و قولی که در آن توهین به افراد یا مسخره کردن مردم باشد،همه را نهی می نماید.

[ یٰا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لاٰ یَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسیٰ أَنْ یَکُونُوا خَیْراً مِنْهُمْ وَ لاٰ نِسٰاءٌ مِنْ نِسٰاءٍ عَسیٰ أَنْ یَکُنَّ خَیْراً مِنْهُنَّ وَ لاٰ تَلْمِزُوا أَنْفُسَکُمْ وَ لاٰ تَنٰابَزُوا بِالْأَلْقٰابِ بِئْسَ الاِسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِیمٰانِ وَ مَنْ لَمْ یَتُبْ فَأُولٰئِکَ هُمُ الظّٰالِمُونَ ] (1).

ای اهل ایمان ! نباید گروهی گروه دیگر را مسخره کنند،شاید مسخره شده ها از مسخره کنندگان بهتر باشند،و نباید زنانی زنان دیگر را [ مسخره کنند ] شاید مسخره شده ها از مسخره کنندگان بهتر باشند،و از یکدیگر عیب جویی نکنید و با لقب های زشت و ناپسند یکدیگر را صدا نزنید؛بد نشانه و علامتی است این که انسانی را پس از ایمان آوردنش به لقب زشت علامت گذاری کنند.

و کسانی که [ از این امور ناهنجار و زشت ] توبه نکنند،خود ستمکارند.

راستی عجیب است،آنان که در سخن گفتن،اهل مراقبت و مواظبت و محاسبه نیستند و در ادای سخن خود را آزاد می دانند به فرموده قرآن مجید:ظالم و ستم پیشه اند و خداوند ستمکاران را دوست ندارد.

قول حسن در روایات

در زمینۀ سخن گفتن روایات بسیار مهمّی در کتب معتبر حدیث مانند: