عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 360

[ وَ لا یَکُونُ حُسْنُ الْخُلْقِ الّا فی کُلِّ وَلیٍّ وَ صَفِیٍّ لِاَنَّ اللّهَ تَعٰالیٰ ابیٰ أنْ یَتْرُکِ الْطٰافَهُ وَ حُسْنَ الْخُلْقِ الّا فی مَطٰایا نُورِهِ الْاَعْلیٰ وَ جَمٰالِهِ الْاَزْکیٰ،لِاَنَّهٰا خَصْلَهٌ یَخْتَصُّ بِهَا الْاَعْرَفُ بِرَبِّهِ،وَ لا یَعْلَمُ مٰا فی حَقیقَهِ حُسْنِ الْخُلْقِ الّا اللّهُ تَعالی ]

حسن خلق،حقیقتی است که باید آن را در نفس و جان پاک اولیا و اصفیای حق یافت که هر ظرفی خزینۀ این گنج و هر صدفی جای تجلّی این گوهر نیست.

او نخواسته الطاف و عنایاتش و حسن خلق را،مگر برای کسانی که متحمل نور اویند و متصف به پاکی و پاکیزگی دل و جان،حسن خلق مخصوص عارف به حق است و قدر آن را فقط خدا می داند.