عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 361

[ قالَ رَسُولُ اللّهِ صلی الله علیه و آله:خاتَمُ زَمانِنَا حُسْنُ الْخُلْقِ وَ الْخُلْقُ الْحَسَنُ الْطَفُ شَیْءٍ فِی الدّینِ وَ اثْقَلُ شَیْءٍ فِی الْمیزٰانِ، وَ سُوءُ الْخَلْقِ یُفْسِدُ الْعَمَلَ کَمٰا یُفْسِدُ الْخَلُّ الْعَسَلَ،وَ انِ ارْتَقیٰ فِی الدَّرَجاتِ فَمَصیرُهُ الَی الْهَوانِ (1)]

حضرت ختمی مرتبت،رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود:

نیکویی خلق و خلق نیکو لطیف ترین حقیقت در آیینۀ دین و سنگین ترین و پرارزش ترین گوهر در ترازوی عمل است و چون انگشتری که زینت دست است، زینت انسان است.

خلق بد عامل فساد عمل انسان است چنان که سرکه عامل نابودی و از بین رفتن عسل است.

آلوده به سوء خلق هرچند در کمالات دیگر ترقی کند،باید بداند که به خاطر سوء خلقش اهل عذاب و مستحق نار نیران و هوان و خواری و ذلّت و پستی است.