عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 375

[ قالَ عیسیَ بْنُ مَرْیَمَ علیه السلام:رَأَیْتُ حَجَراً مَکْتُوباً عَلَیْهِ:اِقْلِبْنی فَقَلَبْتُهُ فَاِذا عَلَیْهِ مِنْ باطِنِهِ مَکْتُوب:مَنْ لٰا یَعْمَلُ بِمٰا یَعْلَمُ مَشُومٌ عَلَیْهِ طَلَبُ مٰا لٰا یَعْلَمُ وَ مَرْدودٌ عَلَیْهِ مٰا عَمِلَ.اَوْحَی اللّهُ الیٰ داوُدَ علیه السلام:اِنَّ اهْوَنَ مٰا انَا صٰانِعٌ بِعٰالِمٍ غَیْرِ عامِلٍ بِعِلْمِهِ اشَدُّ مِنْ سَبْعینَ عُقُوبَهً باطِنیَّهً انْ اخْرِجَ مِنْ قَلْبِهِ حَلاوَهَ ذِکْری ]

عیسی علیه السلام فرمود:

سنگی را دیدم که روی آن نوشته بود:مرا برگردان،چون برگرداندم در باطن سنگ نوشته بود:هرکه بر آنچه دانسته عمل نکرد،طلب آنچه را نمی داند برای او شوم است و دنبال کردن علم برای او سودی ندارد که زحمت تحصیل علم بی عمل مردود و بدون اجر و مزد است.

به داود خطاب شد:

آسان ترین عذابی که بر عالم بی عمل روا می دارم از هفتاد شکل عذاب باطنی سخت تر است و آن این است که شیرینی یاد خود را از او می گیرم.