عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 377

[ وَ الْعٰالِمُ حَقَّاً هُوَ الَّذی یَنْطِقُ عَنْهُ اعْمٰالُهُ الصّالِحَهُ وَ اوْرادُهُ الزّاکِیَهُ وَ صَدَّقَهُ تَقْواهُ،لا لِسٰانُهُ وَ مُنٰاظَرَتُهُ وَ مُعٰادَلَتُهُ وَ تَصٰاوُلُهُ وَ دَعْواهُ.وَ لَقَدْ کانَ یَطْلُبُ هٰذَا الْعِلْمَ فی غَیْرِ هٰذَا الزَّمانِ مَنْ کٰانَ فیهِ عَقْلٌ وَ نُسُکٌ وَ حَیٰاءٌ وَ خَشْیَهٌ وَ انَا اریٰ طالِبَهُ الْیَوْمَ مَنْ لَیْسَ فیهِ مِنْ ذٰلِکَ شَیْءٌ ]

علم و عمل

عالم حقیقی و دانشمند واقعی کسی است که کردارش به علم او گواهی دهد، عملش نیکو و شغلش پسندیده و محمود باشد،تقوا و پرهیزش از حرام و گناه باطنی و ظاهری مصدِّق علم و معرفتش گردد.

نه این که زبان و گفتارش و مناظره و بحثش و در مناقشات علمی دیگران پریدنش و ادعای ناخالصش گواه علم او گردد که این امور گواه ظلمت و تاریکی است نه شاهد نور و روشنایی !

امام صادق علیه السلام می فرمایند:

در گذشته از زمان،آنان که آراسته به عقل و عبادت و حیا و خشیت بودند به دنبال علم دین می رفتند،ولی در این زمان طالبان علم از این اوصاف حمیده و صفات پسندیده خالی و عاری هستند.