عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 379

کمال بردباری و صبر را در درس دادن و برخورد به شاگرد مراعات کند.

از بذل و بخشش دانش به آنان که مستعد آموزش واقعیت ها هستند دریغ نکند و سعی نماید بخل به او راه پیدا نکند و پنجه در دینش نیندازد.

اوصاف متعلّم

متعلّم نیز باید دارای اوصاف زیر باشد،تا به درجات عالیه نایل گردد و از فیوضات ربانیه سرمست شود:

ارادۀ قوی داشتن،به طوری که اگر از آسمان سنگ ببارد سر از درس خواندن و مطالعه و مباحثه برندارد و کاری و شغلی مانع از تحصیل او نگردد.

خود را فارغ و یک جهته کردن برای تحصیل.

خود را به عبادت و تقوا آراستن که علم صفتی است شریف و کمالی است منیف و در محلّ پست و خسیس جا نمی کند.

ملازم خوف الهی بودن که خوف مانع از افتادن انسان در ورطۀ هلاکت و ضلالت است.

از آنچه منافی قدرت حفظ است اجتناب کردن،تا قوّت حافظه ضعیف نشود.

مقوّیات تعقّل و فکر و اندیشه به کار بردن و از منافیات آن احتراز نمودن و بیداری و سحرخیزی را ملازمت داشتن که با سحرخیزی درِ فیوضات و برکات و توفیقات به روی انسان باز شود.

حاصل آن که:

از برای تحصیل علم دین و دانش خداشناسی و خودشناسی و وظیفه شناسی و خطرشناسی،هرکس هر زحمتی به خود دهد و هر رنج و مشقتی هموار نماید جا دارد و به خاطر علم دین باید از هر چیز دیگر گذشت که گوهری در خزانۀ خلقت