عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 392

فاقدان شرایط فتوا

خداوند متعال در تهدید افراد فاقد شرایط فتوی نسبت به صدور حکم و فتوا می فرماید:

[ وَ لاٰ تَقُولُوا لِمٰا تَصِفُ أَلْسِنَتُکُمُ الْکَذِبَ هٰذٰا حَلاٰلٌ وَ هٰذٰا حَرٰامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَی اللّٰهِ الْکَذِبَ إِنَّ الَّذِینَ یَفْتَرُونَ عَلَی اللّٰهِ الْکَذِبَ لاٰ یُفْلِحُونَ ] (1):

و به سبب دروغی که زبانتان گویای به آن است،نگویید:این حلال است و این حرام،تا به دروغ به خدا افترا بزنید [ که این حلال و حرام حکم خداست ]؛ مسلماً کسانی که به خدا دروغ می بندند،رستگار نخواهند شد.

[ قُلْ أَ رَأَیْتُمْ مٰا أَنْزَلَ اللّٰهُ لَکُمْ مِنْ رِزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِنْهُ حَرٰاماً وَ حَلاٰلاً قُلْ آللّٰهُ أَذِنَ لَکُمْ أَمْ عَلَی اللّٰهِ تَفْتَرُونَ ] (2):

بگو:به من خبر دهید که آنچه خدا از رزق و روزی برای شما نازل کرده و شما بخشی از آن را حرام و بخشی را حلال کردید.بگو:آیا خدا این حرام و حلال کردن را به شما اجازه داده یا بر خدا دروغ می بندید ؟ !

ملاحظه می کنید که خداوند متعال مأخذ حکم و فتوا را به دو نوع تقسیم فرموده:

1-نوعی از آن به گونه ای است که انسان در صدور فتوا و اظهار رأی و نظر از طرف خداوند مأذون و مجاز می باشد.

2-نوعی دیگر که در اظهار نظر دربارۀ آن ها مجاز نیست.