عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 393

بنابراین اگر اذن الهی دربارۀ رأی و نظری تحقق نیابد و شخصاً به آن ها اظهار نظر شود و فتوا داده شود،بر خداوند متعال دروغ و افترا بسته شده است.

به گفتار الهی-که به عنوان حکایت از رسول و فرستاده اش که گرامی ترین خلق اوست-توجه نماییم که چگونه سخن می فرماید:

[ وَ لَوْ تَقَوَّلَ عَلَیْنٰا بَعْضَ الْأَقٰاوِیلِ* لَأَخَذْنٰا مِنْهُ بِالْیَمِینِ* ثُمَّ لَقَطَعْنٰا مِنْهُ الْوَتِینَ ] (1):

و اگر [ او ] پاره ای از گفته ها را به دروغ بر ما می بست،*ما او را به شدت می گرفتیم،*سپس رگ قلبش را پاره می کردیم.

با توجه به این که خداوند متعال،عزیزترین خلق خود را این گونه ارعاب و تهدید می فرماید،انذار و تهدید او نسبت به دیگران چگونه خواهد بود،آن گاه که آنان در حضور خداوند و در برابر او سخنی را به دروغ و به نام او بر زبان آرند ؟ !

فتوا در روایات

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود:

اجْرَؤُکُمْ عَلَی الْفَتْویٰ اجْرَؤُکُمْ عَلَی النّارِ (2).

آن کس که در میان شما از لحاظ فتوی و صدور حکم جرأت و جسارت فزون تری دارد،بدانید که هم او نسبت به آتش جهنم دارای جسارت بیشتری است.

وَ قالَ صلی الله علیه و آله:اَشَدُّ النّاسِ عَذاباً یَوْمَ الْقیامَهِ رَجُلٌ قَتَلَ نَبِیّاً اوْ قَتَلَهُ نَبِیٌّ اوْ رَجُلٌ یُضِلُّ