عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 395

چیزهایی فزاینده است که اندک آن از فزونی آن بهتر می باشد«یعنی دنبال دنیا یا معارف و معلومات کم ارزش است».

آن گاه نیز که از آب گندیده و لجن زار دنیا سیراب گشت و مطالب بی فایده ای را اندوخت و در میان مردم بر کرسی قضا و داوری نشست تا به اصطلاح به حل و فصل مشکلات بپردازد و درصدد جبران لغزش های دیگران برآید،اگر با مطالب پیچیده و مهمّی مواجه گردد،اراجیفی را با استمداد از رأی و نظر شخصی می پردازد و سپس براساس آن حکم و فرمان قطعی صادر می کند !

پس بنابراین چنین فردی در امر شبهه بافی و لغزش پردازی و یاوه سرایی هم چون عنکبوتی است که تاروپودی سست می تند و نمی داند که آیا طریق صواب و راه حق را می پیماید و یا دچار اشتباه می باشد.

او نباید چنین تصور کند که نسبت به آنچه دربارۀ آن ها حسّ پذیرش ندارد،از علم و آگاهی برخوردار نیست،لذا چنین شخصی جز معتقدات خویش روش و شیوه ای به رسمیّت نمی شناسد.

اگر او چیزی را با چیزی قیاس کند و آن ها را با معیارهای سلیقۀ شخصی با هم بسنجد و نتیجۀ باطلی از رهگذر آن به دست آرد،در عین حال از رأی و نظر شخصی خود هراسی ندارد و آن را تکذیب نمی کند.

و چنانچه مطلبی از نظر او تاریک و مبهم باشد،به خاطر جهل و ناآگاهی نسبت به آن در اخفا و کتمان آن می کوشد تا به وی نگویند نمی داند و با وجود این اظهار نظر کرده،حکم و فتوا صادر می کند.

او را باید کلید تمام تیرگی ها و نادانی ها دانست و ابواب جهل و بی اطلاعی را در برابر دیدگان جامعه می گشاید و سخت مرتکب اشتباه می گردد و در وادی بی خبری ها کورکورانه گام برمی دارد و از آنچه که بدان آگاهی ندارد پوزش خواهی