عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 396

نمی کند تا از دست و زبان مردم سالم بماند و بی نقص و عیب تلقی گردد ! !

او نمی تواند در علم و دانش قاطعیتی کسب کند تا بهره و نصیبی برای خویش فراهم آورد،روایات و منقولات را درهم می ریزد و آن ها را از هم متلاشی می سازد، آن چنان که باد و طوفان،گیاهان خشکیده و خس و خاشاک را از هم می پراکند.

میراث های به ناحق از دست رفته از او گریان و خون های به ناحق ریخته از او نالان می باشند،به حکم او ناموس حرام،حلال تلقی می شود.

برای پاسخ به پرسش هایی که به دست او می رسد،احساس خلأ و تهیدستی می نماید و بالاخره فاقد شایستگی ریاستی است که خود مدّعی آن می باشد به ناحق مدّعی علم به حق است (1).

فیض آن عارف بیدار می گوید:

هشدار که هر ذره حساب است در اینجا***دیوان حساب است و کتاب است اینجا

حشراست و نشور است و صراط است و قیامت*** میزان ثواب است و عقاب است اینجا

فردوس برین است یکی را و یکی را*** آزار و جحیم است و عذاب است اینجا

آن را که حساب عملش لحظه به لحظه است*** با دوست خطاب است و عتاب است در اینجا