عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 397

بیدار نگردد مگر از صور سرافیل***مستغرق غفلت که به خواب است در اینجا

هشدار که سنجد عمل خویشتن ای فیض ***سر سوی حق و پا به رکاب است در اینجا

زراره بن اعین از حضرت امام باقر علیه السلام چنین روایت کرده است:

از آن حضرت پرسیدم:حق خداوند متعال بر بندگانش چیست ؟

فرمود:آنچه را که می دانند بگویند و بر زبان آرند و راجع به چیزی که نمی دانند توقف و درنگ نموده و سخنی دربارۀ آن به میان نیاورند (1).

از ابی عبیدۀ حذّا از امام باقر علیه السلام است:

مَنْ افْتیٰ بِغَیْرِ عَلْمٍ وَ لا هُدیً لَعَنَتْهُ مَلائِکَهُ الرَّحْمَهِ وَ مَلائِکَهُ الْعَذابِ وَ لَحِقَهُ وِزْرُ مَنْ عَمِلَ بِفُتْیاهُ (2).

کسی که بدون آگاهی و علم کافی و در عین فقدان هدایت به حق به صدور فتوا برای مردم دست یازد،فرشتگان رحمت و فرشتگان عذاب او را لعنت کرده و بار سنگین گناه کسانی که به فتوای او عمل کردند بدو می پیوندد.

مفضّل می گوید:

حضرت صادق علیه السلام به من فرمود:تو را از دو خصلت و دو شیوه نهی می کنم،دو شیوه ای که مردم به علّت دچار شدن به آن دو گرفتار هلاک و نابودی گشتند:

1 -با شیوه ای باطل و نادرست دینداری کنی.