عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 407

[ قال سُفیانُ بن عُیَیْنَهَ:کَیْفَ یَنْتَفِعُ بِعِلْمی غَیری وَ أنا حَرَمْتُ نَفسی نَفْعَها.

وَ لا تَحِلُّ الفُتْیٰا فی الحلالِ وَ الحَرامِ بَیْنَ الخَلْقِ إلّا لِمَن کانَ أَتْبَعَ الخَلْقِ مِنْ أهلِ زمانِهِ و ناحیَتِهِ وَ بَلدِهِ بالحقِّ.قال النبی صلی الله علیه و آله:و ذلک لَرُبَّمٰا وَ لَعَلَّ وَ لَعَسیٰ،لِأنَّ الفُتیٰا عَظی مَهٌ ]

سفیان بن عُیَیْنَه گفت:

از دانش من دیگران چگونه بهره مند شوند در حالی که نفس من از آن منتفع نباشد و به آنچه می گویم عمل نمی کنم (1)؟

فتوا دادن حق کسی است که در میان اهل زمان و بین مردم منطقه افضل و اتقی و اصلح باشد.

پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود:

بهتر است مفتی کمال احتیاط را در فتوا رعایت کرده و بگوید آنچه را من فتوا داده ام شاید حکم الهی باشد و یا نزدیک به خواسته حضرت حق (2).