عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 50

اگر مسئلۀ ابلاغ ایمان به وسیلۀ زبان های پاک مردان راه حق نبود،از فرهنگ سعادت بخش الهی در صحنۀ حیات اجتماعی و خانوادگی خبری نبود.

این زبان یاران حق بود که ضامن تداوم دین خدا در بستر تاریخ گشت،گرچه در کنار این گونه زبان سرهای پرشور اولیای خدا به دار رفت که این دار برای آنان مقام الهی و این مرگ برای اولیای الهی جز شهادت در راه دوست چیزی نبود.

چه زبانی از زبان انبیا و ائمه و اولیا و مردانی چون حجر بن عدی و رشید هجری و ابو ذر غفاری و میثم تمّار و...بالاتر و برتر که این زبان ها،چراغ پر فروغ الهی فرا راه حیات همۀ انسان ها تا روز قیامت و صبح محشر است.

اینان روز و شب،وقت و بی وقت،آن به آن،لحظه به لحظه،سخنی جز حق و ذکری به جز ذکر یار و یادی جز یاد دوست و حرفی جز حرف هدایت و کلامی جز کلام عشق نداشتند.

به قول عارف نامدار،فیض بزرگوار:

شب ها حدیث زلف تو تکرار می کنم***تسبیح روز وصل تو بسیار می کنم

چون دم زند صباح ز انوار طلعتت ***جان را زعکس روی تو گلزار می کنم

از پای تا به سر همه تن دیده می شوم *** جان را بدیده قابل دیدار می کنم

از غمزه نگاه تو بیهوش می شوم*** دل را زچشم مست تو هشیار می کنم

عکس تو چون در آیینه دل درآیدم*** بی خود حدیث واحد قهار می کنم

هر کار خوب را که زکردار عاجزم ***تحسین هر که کرد به گفتار می کنم

9-قول سدید

محلّ و مورد قول سدید در دو جاست:

1-رعایت تقوا