عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 51

2-برخورد با یتیمان مردم

آنجا که مربوط به رعایت تقواست در سورۀ احزاب آمده:

[ یٰا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ قُولُوا قَوْلاً سَدِیداً ] (1).

ای اهل ایمان ! از خدا پروا کنید و سخن درست و استوار گویید.

و آنجا که مربوط به برخورد با یتیمان مردم است،در سورۀ مبارکۀ نساء می فرماید:

[ وَ لْیَخْشَ الَّذِینَ لَوْ تَرَکُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّیَّهً ضِعٰافاً خٰافُوا عَلَیْهِمْ فَلْیَتَّقُوا اللّٰهَ وَ لْیَقُولُوا قَوْلاً سَدِیداً ] (2).

و کسانی که اگر فرزندانی ناتوان پس از خود به جای می گذارند،بر آنان [ از ضایع شدن حقوقشان ] بیم دارند،باید [ از این که حقوق یتیمان دیگران را ضایع کنند ] بترسند.پس لازم است [ نسبت به شأن یتیمان ] از خدا پروا کنند، و [ دربارۀ آنان ] سخنی درست و استوار گویند.

انسان لزوماً باید از مکافات عمل بترسد؛چرا که ممکن است از خود او یتیم برجای ماند و هر کسی طبیعتاً علاقه مند است با یتیمانش به خوبی رفتار شود و اگر چنین بخواهد پس با یتیمان دیگران باید به خوبی برخورد نماید.

10-قول معروف

محل قول معروف در مرحلۀ اوّل در رابطۀ با سفیهان و در مرحلۀ بعد با اقوام میت و ایتام و مساکین است.