عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 52

قرآن مجید در این زمینه می فرماید:

[ وَ لاٰ تُؤْتُوا السُّفَهٰاءَ أَمْوٰالَکُمُ الَّتِی جَعَلَ اللّٰهُ لَکُمْ قِیٰاماً وَ ارْزُقُوهُمْ فِیهٰا وَ اکْسُوهُمْ وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلاً مَعْرُوفاً ] (1).

و اموالتان را که خدا مایۀ قوام و برپایی [ زندگی ] شما گردانیده به سبک مغزان ندهید،ولی آنان را از درآمد آن بخورانید و لباس بپوشانید و با آنان به صورتی شایسته و پسندیده سخن گویید.

[ وَ إِذٰا حَضَرَ الْقِسْمَهَ أُولُوا الْقُرْبیٰ وَ الْیَتٰامیٰ وَ الْمَسٰاکِینُ فَارْزُقُوهُمْ مِنْهُ وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلاً مَعْرُوفاً ] (2).

چون هنگام تقسیم کردن ارث،خویشاوندان و یتیمان و مستمندان حاضر شدند،چیزی از آن را به ایشان بدهید،و با آنان سخنی شایسته و پسندیده گویید.

11-قول میسور

مورد قول میسور وقتی است که انسان دستش از مال دنیا تهی است،ولی به خاطر آبرومندی انسان از هر طرف برای کمک گرفتن به آدمی مراجعه می نمایند، ولی انسان از رفع نیاز آنان عاجز است،در این صورت با گفتار مؤدبانه و عاشقانه و محبت آمیز و به قول قرآن با قول میسور باید دل آنان را خوش و با چهرۀ گشاده با آنان روبرو شد،به نحوی که با رضا و خشنودی از انسان جدا گردند.

[ وَ إِمّٰا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغٰاءَ رَحْمَهٍ مِنْ رَبِّکَ تَرْجُوهٰا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلاً