عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 53

مَیْسُوراً ] (1).

و اگر [ به خاطر تهیدستی و فقر ] باید از آنان [ که به پرداخت حقّشان سفارش شدی ] روی بگردانی [ و این روی گردانی ] برای طلب رزقی است که از سوی پروردگارت رسیدن به آن را امید داری؛پس با آنان [ تا رسیدن رزق خدا ] سخنی نرم و امیدوار کننده بگو.

این آیات نمونه ای از آیات قرآن مجید بود که بیان داشت هرکس در برخورد به هر موردی باید قول مربوط به آن مورد را بکار گیرد،تا از نظر زبان و نحوۀ سخن گویی دچار گناه نگشته و بتواند رضا و خشنودی حضرت حق را به دست آورده و مردم را از هر قوم و دسته و هر طبقه و صنفی که هستند از شرّ زبان خویش آسوده و سالم نگه دارد که زبان به جای خودش بهترین وسیلۀ نجات و شیرین ترین نعمت و در غیر موردش بدترینِ وسیلۀ هلاک و تلخ ترین عضو وجود آدمی است.