کتابخانه بالقرآن

عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 54

صفحه 54

[ وَ کَذٰلِکَ لا مَعْصِیَهَ اشْغَلُ عَلَی الْعَبْدِ وَ اسْرَعُ عُقوبَهً عِنْدَ اللّهِ وَ اشَدُّها مَلامَهً وَ اعْجَلُها سَأْمَهً عِنْدَ الْخَلْقِ مِنْهُ.وَ اللِّسانُ تَرْجُمانُ الضَّمیرِ وَ صاحِبُ خَبَرِ الْقَلْبِ وَ بِهِ یَنْکَشِفُ ما فی سِرِّ الْباطِنِ وَ عَلَیْهِ یُحاسَبُ الْخَلْقُ یَوْمَ الْقِیامَهِ ]

آفات زبان

هیچ معصیتی از نظر سرگرم کنندگی و سرعت در ایجاد عقوبت در پیشگاه حق و شدّت ساختن ملامت و دلگیر کننده تر در بین مردم همانند سخن نیست.

سخن مترجم درون و مخبر قلب و آشکار کنندۀ سرّ است و در قیامت صاحب سخن از طرف حضرت حق به محاسبۀ دقیق کشیده خواهد شد.

راستی،هرکس باید از دست زبانش به فریاد آید و به پیشگاه حضرت ربوبی از شرّ این عضو خطرناک بنالد.

غزالی و فیض بزرگوار در«احیاء العلوم»و«محجه البیضاء»برای زبان نزدیک به بیست گناه و آفت شمرده اند که هر کدامش برای هلاکت و نابودی انسان و خراب کردن بنای سعادت آدمی کافی است و این گناهان بر زبان سخت و دشوار نیست و برای هر کسی به راحت ترین وجهی،آلوده شدن به هریک از این گناهان بزرگ آسان است.

1-سخن بی فایده و بی معنی.