عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 59

جهان انسان را مذمّت کنند،ولی آدمی ممدوح حق باشد،آن همه تکذیب پشیزی اعتبار ندارد.

آنان که از همه جهت قابل مدح بودند و حریم مقدسشان از کم ترین مذمّت دور بود انبیا و اولیای خاص حضرت حق بودند،بقیۀ انسان ها دارای عیب و نقص اند.

بدین جهت نباید به مدح مردم دلخوش شوند و از مذمّت آنان دلگیر گردند.

مدح مردم،منزلت انسان را در پیشگاه حضرت حق اضافه نمی کند و به تقدیر حق نسبت به عبد اثر نمی گذارد و هم چنان مذمّت مردم،چیزی از آدمی کم نمی کند و از درجۀ خیر انسان نمی کاهد.