عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 60

[ وَ لا تَفْرَحْ بِمَدْحِ احَدٍ،فَاِنَّهُ لا یَزیدُ فی مَنْزِلَتِکَ عِنْدَ اللّهِ وَ لا یُغْنیکَ عَنِ الْمَحْکومِ لَکَ وَ الْمَقْدورِ عَلَیْکَ.وَ لا تَحْزَنْ ایْضًا بِذَمِّ احَدٍ،فَاِنَّهُ لا یَنْقُصُ عَنْکَ ذَرَّهً وَ لا یَحُطُّ عَنْ دَرَجَهِ خَیْرِکَ شَیْئاً،وَ اکْتَفِ بِشَهادَهِ اللّهِ تَعالی لَکَ وَ عَلَیْکَ،قالَ اللّهُ تَعالی:

[ وَ کَفیٰ بِاللّٰهِ شَهِیداً ] (1)]

مدح و ذمّ دیگران

به تعریف کسی شاد مشو که با وجود گناهان و خطاها و اشتباهاتی که بر انسان گذشته و کسی جز خدا اطلاع ندارد،شادی معنا نمی بخشد،این مسئله را بدان که مدح مردم به مقام تو نزد خدا اضافه نمی کند و به مقدرات حق و آنچه را به آن براثر حکمت و مصلحت خداوند محکومی،اثر نمی گذارد.

و نیز به مذمّت مردم ناراحت مشو که ذره ای از مقام و منزلتت نمی کاهد و از خوبیت چیزی کم نمی کند،بهتر این است که در تمام دوران عمر به شهادت و حکم الهی اکتفا کنی،چرا که شهادت و حکم حق چه به نفع تو باشد و چه بر علیه تو همان حق است،آری،به مدح حق دل خوش کن که رضا و خشنودی او به منزلتت اضافه می کند و اگر مورد مذمّت خدایی،به تدارک علل مذمّت برخیز که نارضایتی