عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 61

و ناخشنودی حق تو را به ورطۀ هلاکت و تیره بختی خواهد کشید.

راستی،همۀ ما باید با توجه به پروندۀ عبادات ناقابل خود و گناهان زیاد در برابر عظمت حق و عنایاتش،در مقام شرم و حیا و سرافکندگی و ذلت و خضوع و خشوع باشیم،با این وصف اگر ما را مدّاحان مدح کنند برای چه به مدحشان شاد شویم که در خور مدح نیستیم و آن مدحی که از ما می شود در حقیقت ناشی از جهل مدّاح است و چیزی که محصول جهل است خشنودی و خوشحالی ندارد و اگر ما را مذمّت کنند نباید محزون گردیم که به حقیقت در خور مذمتیم گرچه تمام عبادات جن و انس را داشته باشیم که مذمّت تازیانه ای الهی،برای جلوگیری از طغیان و سرکشی نفس چموش است !

به قول حضرت فیض:

ز غفلت تو تو را صد حجاب در پیش است***صفای چهره جان را نقاب در پیش است

بسی کتاب بخواندی کتاب خویش بخوان*** ز کرده های تو جان راکتاب در پیش است

حساب کرده خود کن حساب در چه کنی*** که ماند از پس و روز حساب در پیش است

عذاب روح مکن بهر مال دنیی دون ***عذاب قبر و سؤال و جواب در پیش است

ز بهر آنچه ز پس ماندت چه می سوزی ***زمین حشر و تف آفتاب در پیش است

زمانی ار نکنی خواب در دل شب ها*** شود که در لحدت وقت خواب در پیش است