عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 62

[ وَ مَنْ لا یَقْدِرُ عَلیٰ صَرْفِ الذَّمِّ عَنْ نَفْسِهِ وَ لا یَسْتَطیعُ عَلیٰ تَحْقیقِ الْمَدْحِ لَهُ کَیْفَ یُرْجیٰ مَدْحُهُ اوْ یُخْشیٰ ذَمُّهُ ]

استحقاق مدح و ذمّ

هرگاه کسی مستحق مذمّت باشد و قدرت بر تحقّق علل حقیقی مدح برای خود نداشته باشد،چه امید مدح از او توان داشت و چرا باید از مذمّتش ترسید که هر مدّاحی جز خدا و انبیا و ائمه علیهم السلام بر مدح و ذمّشان هیچ اعتباری نیست،از این جهت باید مدح و ذم اشخاص برای انسان فرقی نکند و تعریف و تکذیبشان برای آدمی مساوی باشد.