کتابخانه بالقرآن

عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 84

صفحه 84

کفار به خاطر عصبیت که بازدهش خشم است مورد نکوهش حقّ و مؤمنان به خاطر آرامشی که حق به آنان مرحمت فرموده مورد ستایش قرار دارند.

یکی از انبیا به کسانی که با او مصاحبت داشتند فرمود:

چه کسی با من پیمان می بندد که خشمگین نشود،تا بدین وسیله از لحاظ مقام و مرتبت نبوت با من هم طراز گردد و پس از من جانشینم باشد ؟

یکی از جوانان مجلس گفت:من چنین تعهدی را قبول می کنم،سپس آن پیامبر سخن و پیشنهاد خود را تکرار کرد،باز هم آن جوان گفت:من این مسؤولیّت انسانی را به عهده می گیرم و او عملاً نسبت به تعهدش وفادار ماند،وقتی آن پیامبر از دنیا رفت،جوان مذکور به مقام و مرتبت او نایل شد و آن جوان همان ذو الکفل نبی است که متکفل و متعهد شد غضب نکند و به تعهدش نیز وفادار ماند.

4-حقد و کینه توزی

دیگر از آفات مجادله غیر احسن،حقد و کینه توزی است که خود بازده و زادۀ غضب است،چون انسان وقتی خشم خود را به دل می گیرد مسلماً قادر بر تشفّی قلب نخواهد بود،لذا این حالت در درون او نفوذ کرده و آنجا پایدار و محفوظ می ماند و بالاخره سر از حقد و کینه بر می آورد.

بنابراین این حقد و کینه توزی،ثمرۀ تلخ و میوۀ ناباب خشم و غضب است که امور زشت و حالات ناپسندیده را برای انسان به ارمغان می آورد که این امور عبارتند از:حسد،ناسزاگویی در برابر حوادث ناخوشایند،عزلت و کناره جویی از مردم، بریدن از خویشاوندان و نزدیکان،سخن های ناروا و نامشروع از قبیل:دروغ، غیبت،افشای اسرار مردم،پرده دری،نقل مطالب استهزاآمیز و آزار رساندن با زبان و کردار.