عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 95

عیادتش کنی،از اموات منسوب به او تشییع نمایی،پس از مرگش در کنار جنازه اش حاضر شوی،اگر احساس کنی به چیزی نیازمند است در تأمین آن مبادرت و پیشدستی کنی و نباید در تأمین حوایج او تعویقی روا داری تا وی را ناگزیر سازی که درخواستش را با تو در میان گذارد و دچار شرم سؤال گردد.

اگر بدین شیوه با وی رفتار کنی رشتۀ ولایت و دوستی خود را با او پیوند داده و دوستی او را با رشتۀ دوستی خود مربوط ساخته ای (1).

11-تزکیۀ نفس و خودستایی

دیگر از آفات مراء و مجادله،تزکیۀ نفس و خودستایی است که هیچ مجادله کننده ای از صدمۀ آن در امان نیست.

این خودستایی ممکن است با صراحت لهجه و با ایما و اشاره و یا به صورت تعریض و کنایه اظهار شود.

مجادله کننده می خواهد کلامش را درست و صحیح جلوه دهد و گفتار طرف مقابل را موهون و نادرست وانمود سازد و غالباً حالت درونی و خودستایی خود را آشکارا به زبان آورده و می گوید:من از آن افرادی نیستم که امثال این گونه مطالب برایم ناآشنا و مبهم باشد،در حالی که خدای متعال فرمود:

[ فَلاٰ تُزَکُّوا أَنْفُسَکُمْ ] (2).

پس خودستایی نکنید.