عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 97

حرکت به سوی تو نخواهد بود.

این فقیر به پیشگاه مقدس دوست،بدین گونه نوا داشته است:

ای تو صفای دل افسرده ام***بین ز گنه خسته و پژمرده ام

بسته فتراک تو جان من است*** ظاهر و پیدا و نهان من است

روی متاب از من زار ای حبیب*** ای تو دوای من و بر من طبیب

باز کن از لطف دری سوی من*** احسن احوال نما خوی من

بر من آزرده میاور عتاب*** جرم مرا پاک نما از کتاب

غرق غم عشق نما این دلم ***روضه رضوان بنما حاصلم

مفتخرم کن به عنایات خود*** روشنی ام بخش ز آیات خود

ذات مرا جلوه اوصاف کن*** آینه ام را ز کرم صاف کن

روز قیامت تو ز پیشم مران***جز به بهشت رخ خویشم مخوان

در گذر از عبد خطاکار خویش*** برگ براتش بده از نار خویش

غیر خود از خانه دل پاک کن ***پس قدم روح تو چالاک کن

بحر کرم را تو بیاور به جوش*** ای ز کرم بر همگان پرده پوش

شام سیاه تو مرا روز کن*** ای دل دیوانه تو پرسوز کن

بر من مسکین نظری ای حبیب*** درد مرا کن تو دوا ای طبیب

منشأ مراء و جدال

حضرت صادق علیه السلام در دنبالۀ روایت باب مراء می فرماید:

منشأ مجادله و مراء وسوسۀ شیطان است که به انسان تلقین می کند بین مردم و دانشمندان برو و با هر طایفه مناظره و مجادله کن تا نگویند از بحث و جدل عاجزی و از علم و دانش بی خبری.