عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 137

برقرار کنند به سادگی و به آسانی برای آنان میسّر بود و تحت همین قدرت روحی و قوت قلبی و صافی نفس،هر چه را برای خود و در جهت حیات مردم می خواستند دریافت می کردند.

برتری انبیا

معلّم اول و آخر آنان حضرت ربّ العزّه بود و هیچ بشری در افاضه دانش و علم نسبت به آن بزرگواران دخالت نداشت و این مسئله به فرموده امام صادق علیه السلام در «اصول کافی»بر اساس اصل قبح ترجیح بلا مرجح ثابت و مسلّم است.

به عبارت ساده تر،اطاعت از تمام انبیا تا روز قیامت بر تمام انسان ها واجب و حتم است،اگر فرض شود کسی در میان بنی آدم در رشته ای از دانش به خصوص دانش تربیتی و روحی آگاه تر از پیامبران باشد و بر او اطاعت از انبیا واجب و لازم باشد این وجوب اطاعت ترجیح بلامرجّح است،یعنی مقدم را مؤخر داشتن و مؤخر را مقدم داشتن و این تقدیم و تأخیر در دادگاه عقل و وجدان قبیح است، بنابراین دانش و معلومات انبیا ما فوق معلومات بشر تا روز قیامت است و در جامعۀ انسانی معلّمی نبوده که بر انبیا اضافه معلومات داشته باشد تا بتواند بر دانش انبیا بیفزاید،این است که این طایفۀ عظیم القدر و این نفوس عالیه و ارواح طیّبه معلّمی جز خدای لایزال از روز اول حیات تا لحظۀ بیرون رفتن از دنیا نداشتند.

معلومات اول زمان و معقولات آخر زمان در دو رشتۀ غیب و شهود در حدّ لازم برای آن بزرگواران چون خورشید تابان درخشش داشت و این مسئله به خاطر این بود که خداوند عزیز به آن راهنمایان راه حق نفسی به نام نفس قدسی کرامت فرموده بود و این نفس قدسی هم در جهت رشد و کمال خود آنان بود و هم در جهت رشد و کمال امّت ها و اقوام روی زمین در تمام ادوار تاریخ.