عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 142

انسان وقتی در برابر بارگاه عظمت و شخصیت انبیای گرامی حق قرار می گیرد، چاره ای جز تسلیم در برابر آن هادیان راه حق نمی بیند و به این معنا واقف می شود که رو گردانی از آنان و فرهنگ ثمربخش و سعادت آورشان،عین ضلالت و شقاوت و محض بدبختی و ذلت و باعث درافتادن در چاه هوا و هوس و گرفتار آمدن به دست راهزنان و غولان خطرناک است.

عالم معقول و محسوس

پیامبران الهی قرار گرفتگان بین عالم معقول و عالم محسوسند،آن ها از جهتی با تمام وجود و در کمال علاقه و عشق و محبت و صفا با حضرت حقند که در این جهت فکر و قلب و نفس و روحشان به وسیلۀ عنایات دوست سیراب می شود و از جهتی به اذن خدای مهربان در کمال رحمت و شفقت همراه با خلقند،تا آنان را از جهالت و ضلالت و ذلّت و شقاوت نجات بخشند و به راه کمال و رشد و سعادت رهنمون شوند.

چون روی به ملکوت آرند خیال می کنی از خلق و مخلوقات به کلی بی خبرند و چون روی به خلق آرند انگار یکی از آنانند.

انبیا واسطه بین حق و خلقند،خداوند مهربان به وسیله آنان درِ سعادت دنیا و آخرت را به روی خلق می گشاید و به توسط آن بزرگواران به بندگانش فیض بی نهایت و رحمت واسعه می رساند،اگر آنان مبعوث به رسالت نمی شدند،فیضی از جانب دوست به کسی نمی رسید و احدی از رحمت خاصّۀ الهیه بهره نمی برد.

عالم ملک و ملکوت

برای قلب پاک انبیا از طرف حضرت رب الارباب دو در باز شده،از یک در آنچه