عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 145

معرفت طی کردن نه تنها مفید نیست بلکه دانش بدون عمل،برای زندگی مادی و معنوی استهلاک انرژی کلان است بدون بهره برداری از آن.

انبیای الهی منابع معرفت و آگاهی و بینش و دانشند و این معنا را به تجربه ثابت نموده اند و برای اهل انصاف و عقل در این که آن بزرگواران در رأس صاحبان معرفت اند شکی نیست،بر تمام انسان ها واجب و لازم است که عقل جزیی خود را به عقل نورانی و کلّی آنان متصل کرده و تشنگی جان را از چشمۀ معرفت آنان سیراب نمایند،آن گاه زندگی و حرکت را بر اساس معرفتی که از آنان کسب می کنند قرار دهند تا به سعادت دنیا و آخرت دست یابند و از عذاب جهنم در فردای قیامت خلاصی یافته به ضیافت حضرت حق در بهشت عنبر سرشت درآیند.

زیستن بدون کمک انبیا،زیستن در جهالت است،عاقبت این زیستن یا دیوانگی یا خودکشی یا پریشانی و اضطراب یا ورشکستگی روحی و یا دچار شدن به گسیختگی پیوند سالم اعصاب از یک دیگر است.

آنان که از مکتب نبوت و از راه انبیا جدا زندگی می کنند هم چون کلاف سردرگم اند و در حوادث و مصایب و سختی ها و رنج ها راه بجایی نمی برند و تکیه گاه محکمی برای خود نمی یابند،اینان اگر هم ادامۀ حیات دهند راحت نیستند و لحظه به لحظه دچار مرگ تدریجی اند.

صفات انبیا در گفتار ملّا صدرا

جناب صدر المتألّهین در کتاب با ارزش«الشواهد الربوبیّه»در اشراق تاسع در صفات و ویژگی های انبیا براساس آیات و روایات و درایت عارفان می گوید:

از اوصاف انبیای حق حدّت فهم و جودت ذهن و خوش فکری و تیزفهمی شدید است،به نحوی که آنچه را از غیب الغیوب می شنوند با سرعتی سریع تر از