عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 164

عظمت خالق و حقارت مخلوق

اشاره

در مکتب انبیا آن چنان باید با حضرت حق آشنا گردی که همانند خود انبیا، خداوند در عرش درونت برتر و عظیم تر از هر چیز و همه عالم در برابر دیدۀ سرت کوچک و ناچیز آید،به عبارت دیگر او را با زحمت تحصیل معرفت و عمل صالح درونت تجلّی دهی و غیر او را مگذاری از مرز دیدۀ سرت بگذرد که اگر مظاهر فریبای دنیا از دیده بگذرد و به دل راه پیدا کند تو را به اسارت می کشد،نشنیده ای که حضرت مولا در وصف عاشقان اللّه فرموده است:

عَظُمَ الْخالِقُ فی انْفُسِهِمْ فَصَغُرَ ما دونَهُ فی اعْیُنِهِمْ (1).

آنچه در دنیای جان آنان بزرگ است فقط خداست،و هر چه جز او باشد در دیدۀ آنان و تماشاگه آنان کوچک است.

به خاطر درک عظمت دوست است که فریب هیچ برنامه ای را نمی خورند و شیئی از اشیا چه جاندار،چه بی جان کمترین اثری در آن بزرگوران نمی گذارد.

عبادت و بندگی برای ارتقای انسان

اشاره

انبیای عظام الهی تکالیف و مسؤولیت هایی را تحت عنوان عبادت و بندگی بر انسان واجب کردند تا وی را از برکت عبادت از مقام حیوانی به مقام بلند ملکوتی ارتقا دهند؛زیرا راه ارتقایی برای انسان جز از طریق انجام تکالیف عبادی وجود ندارد.