عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 187

و در آیۀ دیگر بیعت با آن وجود مقدّس را بیعت با خود دانست:

[ إِنَّ الَّذِینَ یُبٰایِعُونَکَ إِنَّمٰا یُبٰایِعُونَ اللّٰهَ ] (1).

به یقین کسانی که با تو بیعت می کنند،جز این نیست که با خدا بیعت می کنند.

و در سوره ای دیگر عزّت او را عزّت خود دانست:

[ وَ لِلّٰهِ الْعِزَّهُ وَ لِرَسُولِهِ ] (2).

عزت و اقتدار برای خدا و پیامبر است.

و در محلّی دیگر از قران کریم رضا و خشنودی آن حضرت را رضا و خشنودی خود دانست:

[ وَ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ أَحَقُّ أَنْ یُرْضُوهُ ] (3).

شایسته تر آن بود که خدا و رسولش را خشنود کنند.

و در آیه ای اجابت دعوت وی را اجابت دعوت خود دانست:

[ یٰا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اسْتَجِیبُوا لِلّٰهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذٰا دَعٰاکُمْ لِمٰا یُحْیِیکُمْ ] (4).

ای اهل ایمان ! هنگامی که خدا و پیامبرش شما را به حقایقی که به شما [ حیات معنوی و ] زندگی [ واقعی ] می بخشد،دعوت می کنند اجابت کنید.

و در مرحلۀ دیگر ظهور عشق خدا را در قلوب انسان معلول پیروی از آن یگانۀ دهر و فرید روزگار دانست:

1- (1)) -فتح (48):10.
2- (2)) -منافقون (63):8.
3- (3)) -توبه (9):62.
4- (4)) -انفال (8):24.