عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 267

[ تِلْکَ الدّٰارُ الْآخِرَهُ نَجْعَلُهٰا لِلَّذِینَ لاٰ یُرِیدُونَ عُلُوًّا فِی الْأَرْضِ وَ لاٰ فَسٰاداً وَ الْعٰاقِبَهُ لِلْمُتَّقِینَ ] (1).

آن سرای [ پرارزش ] آخرت را برای کسانی قرار می دهیم که در زمین هیچ برتری و تسلّط و هیچ فسادی را نمی خواهند؛و سرانجام [ نیک ] برای پرهیزکاران است.

آری،شنیده اند و به خاطر سپرده اند،اما دنیا با زیورها و زینت های فریبای خود در برابرشان به جلوه افتاد و دل هوسناکشان را از کف ربود.

به آن خدا که دانه را بشکافد و هستۀ وجود بشر را در موج خون بپروراند قسم یاد می کنم،اگر ظلم ظالم و رنج مظلوم در میان نبود و من خویشتن را محکوم نمی یافتم که اساس ستم را به هم بشکنم و ستمدیدگان را از بند غم آزاد سازم،هرگز پای بر این منبر نمی نهادم،مهار این شتر را به پشتش رها می ساختم و نوبت خود را به چهارمین غارتگر وامی گذاشتم،در این هنگام آشکارا می دیدید که دنیای شما با همۀ رنگ و نیرنگ و زیب و زیورش در چشم علی از آب بینی گوسفند هم ناچیزتر است (2).

علی مرتضی در خطبۀ شقشقیه آشکارا به تجاوز خلفا اعتراض می کند،آشکارا از انحراف و انحطاطشان سخن می گوید و لغزش جبران ناپذیرشان را با لطایف ادبی از پرده به در می کشد.

آن ها که سعی می کنند علی را در برابر شیوخ ثلاثه خاضع و راضی جلوه بدهند، حتماً از خطبۀ شقشقیه شرم خواهند برد و بر آن دست ناپاک که میان ملّت اسلام سنگ تفرقه افکند نفرین خواهند فرستاد.