عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 331

[ احْسَنُ الْمَواعِظِ ما لا یُجاوِزُ الْقَوْلُ حَدَّ الصِّدْقِ وَ الْفِعْلُ حَدَّ الْاِخْلاصِ ]

حقیقت تبلیغ و موعظه

اشاره

در این بخش،سخن از وعظ و واعظ و متّعظ یا به تعبیر دیگر کلام از تبلیغ و مبلّغ و مستمع است.

امام صادق علیه السلام در این فصل به هر سه موضوع اشاره می فرمایند و جهات گوناگون مسئلۀ را بررسی می نمایند.

مسئله تبلیغ در فرهنگ حیات بخش اسلام جایگاه بسیار مهمّی دارد،اگر مبلّغ و تبلیغ نبود،بی شک دین خدا و احکام الهی به مردم نمی رسید،تبلیغ دین بر آنان که واجد شرایطند واجب است.

ممکن است در راه وعظ و موعظه و ابلاغ و تبلیغ،خطرات و مشکلاتی متوجه انسان شود،آیین الهی می گوید:مبلّغ باید آن خطرات را برای خدا تحمّل کند و به اجر و پاداش عظیم آن امیدوار باشد.

قرآن مجید در بسیاری از آیات،انبیا را مبلّغ رسالات حق معرفی می کند و کار با عظمت آنان را می ستاید و تبلیغ آنان را علّت دوام دین می داند و مصائبی که پیامبران در این راه متحمّل شدند متذکّر می شود،تا صبر و حوصله ای که آنان در جهت حق نشان دادند برای هر مبلغی اسوه و سرمشق باشد.