عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 333

کنند که خداوند در قرآن مجید فرموده:

پاداش چنین مردمی فقط و فقط با خداست.

[ الَّذِینَ یُبَلِّغُونَ رِسٰالاٰتِ اللّٰهِ وَ یَخْشَوْنَهُ وَ لاٰ یَخْشَوْنَ أَحَداً إِلاَّ اللّٰهَ وَ کَفیٰ بِاللّٰهِ حَسِیباً ] (1).

[ آری،این روش خداست دربارۀ ] آنان که همواره پیام های خدا را به مردم می رسانند و از [ عظمت و مقام ] او می ترسند و از هیچ کس جز او واهمه ندارند و برای حسابرسی [ کار با ارزش اینان ]خدا کافی است.

تبلیغ اولیای الهی

اشاره

انسان بامعرفت با تمام وجود در مدار بندگی است و به خاطر معرفتش علاقه مند است که با تبلیغ دین مردم را با خدا آشنا کرده و آشتی دهد،تبلیغ را وظیفۀ واجب خود دانسته و آن را از اهمّ عبادات به حساب می آورد و در این راه از مشکلات و مصائب نمی هراسد و از هیچ قدرتی به هنگام ابلاغ دین نمی ترسد و گاهی تا سرحدّ شهادت در راه دوست به وقت تبلیغ پیش می رود و کشته شدن در این راه را عطیّۀ الهی می داند.

ابو ذر و میثم،رُشَید و حُجر بن عدی،معلّی بن خُنَیس و کمیل،سعید بن جبیر و حبیب نجار،سید جمال الدّین و شیخ فضل اللّه نوری،سید حسن مدرس و عبد الحسین واحدی و نوّاب صفوی و امثال این بزرگواران-که نامشان بر تارک تاریخ درخشش خاص دارد-در راه تبلیغ دین جان خود را فدای دوست کردند و به هنگامی که تبلیغ می کردند از احدی جز خدا واهمه نداشتند.شرح زندگی هر کدام